درباره ما



دبیر هنر در شهرستان میبد

هستم از سال 1377 تا امروز

دارای مدرک کاردانی هنرهای تجسمی
و کارشناسی صنایع دستی
کارشناسی ارشد گرافیک

امید وارم با ارائه پیشنهاد ها و نظرات

و انتقاد های شما عزیزان وبلاگ

موفقی داشته باشم.

منتظر راهنمایی های شما هستم.

به دانش آموزان جدیدم توصیه میکنم

نوشته های پیشین وبلاگ را مطالعه کنند


"زندگي تكثير ثروتی است كه نامش محبت است"

سه‌شنبه 17 ژانویه (1) 1977
Tuesday, January 17, 1977


http://ema.hoo.ir



Handicraft, also known as craft work or simply craft, is a type of work where useful and decorative devices are made completely by hand or using only simple tools. Usually the term is applied to traditional means of making goods. The individual artisanship of the items is a paramount criterion, such items often have cultural and/or religious significance. Items made by mass production or machines are not handicrafts.

Usually, what distinguishes the term handicraft from the frequently used category arts and crafts is a matter of intent: handicraft items are intended to be used, worn, etc, having a purpose beyond simple decoration. Handicrafts are generally considered more traditional work, created as a necessary part of daily life, while arts and crafts implies more of a hobby pursuit and a demonstration/perfection of a creative technique. In practical terms, the categories have a great deal of overlap.
id8887

تعریف صنایع دستی

- انجام قسمتی از مراحل اساسی تولید، توسط دست و ابزار و وسایل دستی، برای تولید هر یك از فراورده های دستی مراحل متعددی طی می شود ولی انجام كلیه ی این مراحل به وسیله ی دست و ابزار و وسایل دستی الزامی نبوده و چنانچه تنها قسمتی از مراحل اساسی تولید به این طریق انجام شود، محصول تولید شده با توجه به مواردی كه در تعریف ذكر شد، صنایع دستی محسوب می گردد.
2- حضور مؤثر و خلاق انسان در تولید و شكل بخشیدن به محصولات ساخته شده و امكان ایجاد تنوع و پیاده كردن طرح های مختلف در مرحله ی ساخت این گونه فرآورده ها.
3- تأمین قسمت عمده ی مواد اولیه مصرفی از منابع داخلی.
4- داشتن بار فرهنگی (استفاده از طرح های اصیل، بومی و سنتی)
5- عدم همانندی و تشابه فراورده های تولیدی با یكدیگر.
6 - عدم نیاز به سرمایه گذاری زیاد در مقایسه با سایر رشته های صنعت.




لا إلهَ إلّا أنتَ سبحانَکَ إنّی کُنتُ مِنَ الظالمین


پروفایل مدیر وبلاگ
 
آخرین مطالب
نوشته شده در  


 

 

گزارش کار

درس مرمت و نگهداری آثارهنری

 

تعریف مرمت : - واژه‌ای است کلی، مشخص، مداخله‌ه ای فنی ـ عملی که به منظور تضمین تداوم حیات یک اثر هنری صورت می‌گیرند.

انواع مرمت:

 ۱- مرمت علمی و آرکئولوژیک (با مطالعه و تأمل انجام گرفته و بسیار ساده می‌باشد. محکم کردن بناها، سوارکردن الملنهای جدا شده اثر، حفاری بناهای دوران کلاسیک بخصوص یونان و روم، عملکرد بنا عوض می‌شود).

۲- مرمت آرتیستیک و یا هنری (مرمتگر اجازه خلق و ابداع دارد. قسمت‌های از بین رفته با روحیات جدید مرمتگر ترمیم می‌شود، بناهای دوران گوتیک و رنسانس، بناها یا دارای عملکرد هستند و یا اینکه ما برای ادامه حیات بنا باید به آنها عملکرد بدهیم).

روشهای مختلف باززنده‌سازی: ۱- مرمت یا باززنده‌سازی حفاظتی: حفاظت و تعمیرکلیت بنا ـ بیشتر در زمان مطالعه بنا انجام می‌گیرد

۲- باززنده‌سازی سبکی، آناستیلوز: جایگذاری مجدد تکه‌ها و عناصر پس از بررسی دقیق سبک، بطوریکه آخرین ترکیب آنها بیشترین شباهت را به اولین صورت داشته باشد ـ در این سبک مجاز به ساخت فقط عنصر اتصال دهنده هستیم.

۳- پاک سازی سبکی: برداشتن الحاقات نامناسب بناکه اصالت بنا را زیر سؤال برده‌است.

۴- مرمت تکمیلی: بازسازی بخش‌های از دست رفته بنا به منظور بازگرداندن آن به محیط و زندگی شهری و عمومی که مرتبط با  نظریه و فلسفه‌ای خاص باشد.

  مرمت در قرون وسطی (قرن ۵ الی۱۴): ۱- بازسازی از نظر شکل و فرم ۲- توجهی به اصول زیباشناسی و مسائل باستان‌شناسی نمی‌شد.مرمت در دوره رنسانس (قرن ۱۴ الی ۱۶): ۱- استفاده از اثر به صورت مدل ۲- دستکاری در بنا امری عادی بود (افزدون و یا تکمیل قسمتی) ۳- اصل زیبایی مد نظر معمار بوده ۴-‌معماران این دوره عقیده داشتند بنای تاریخی را آنچنانکه می‌بایست باشد (و به عللی ناقص مانده) باید تکمیل نمودمرمت در دوره باروک : اهمیت به بخش مرمت شده بصورتیکه اصل اثر در درجه دوم اهمیت قرار می‌گرفت. در این دوره اختیارات زیر را برای مرمت کننده داده بودند: ۱- خلق اثر جدید بخاطر بهره‌گیری از خصوصیات معماری زمان مرمت ۲- تکمیل اثر هنری با استدلال: ممکن است روزی چنین بوده باشد. ۳- استفاده ازکارهای هنری جدا شده از اثر بصورت عامل تزئینی یا دکور. مرمت در دوران انقلاب صنعتی: هنرهای سه‌گانه این دوران (معماری ـ نقاشی ـ مجسمه‌سازی) بخاطر اینکه به روی ماهیت اشیاء و تجربه گذشتگان بنیان گذاری شده‌اند بصورت یک طبیعت ثانی در آمده‌اند.مرمت در دوره نئوکلاسیسیسم و رومانتیسیسم: در دوره «نئوکلاسیسیسم» سعی می‌شودکه توجه هنرمند به دوره کلاسیک معطوف شده، ارزش حقیقی را فقط متعلق به این مکتب قلمداد نمایند. در صورتیکه در دوره «رومانتیسیسم»که دوره بعد از نئوکلاسیسیسم می‌باشد، برای هنری که واقعاً ارزش هنری دارد، ارزش قائل می‌شوند.طرح نمونه‌های مرمت در دوره «نئوکلاسیسیسم» مشکل است، زیرا یا اصلاً کار مرمت صورت نگرفته و یا مرمت آنچنان انجام شده که هیچ تفاوتی با اصل اثر ندارد و تمامی مراحل مطالعه و تحقیق توسط باستان شناسان صورت گرفته و برنامه‌ریزی می‌شده‌است.

 

مراحلی که در عملیات مرمتی یک سفال باید در نظر گرفت:

1 ـ بررسی رسوبات :

در مرحله ابتدایی، رسوبات سطح بیرونی و درونی سفال بررسی و نمونه‌‌برداری می‌شود. اینكار برای مطالعات آزمایشگاهی انجام می‌شود تا نوع رسوب و روند تخریب آن در سفال مطالعه گردد. همچنین برای برخی مطالعات باستان‌شناسی به ویژه برای شناسایی مواد داخل ظرف، از خاك درونی ظرف در قسمت كف و رسوب دیواره‌های نزدیك به كف داخلی نمونه‌برداری می‌شود. مطالعه و آزمایش رسوبات یك سفال ابتدای بسیاری از فعالیت‌های مرمتی است كه باید بر روی آن سفال انجام شود و همینطور تعیین كننده دامنه فعالیت آن عملیات است.


 2
ـ شستشو و نمك‌زدایی ::

پس از بررسی اولیه رسوبات، خاك سطح سفال شسته می‌شود و برای مدتی بر اساس مقدار ضخامت رسوبات و میزان تخریب فعال آنها، مورد نمک زدایی قرار میگیرند.


3
ـ خشك نمودن سفال‌ها:

پیش از شروع وصالی و مرمت، سفال‌ها باید كاملاً خشك شده باشند. سفال‌ها را باید در سایه و حرارت عادی خشك ‌كرد. قراردادن آنها در معرض حرارت وسایل گرمازا و یا حتی حرارت خورشید باعث بوجود آمدن شوك حرارتی در آنها می‌شود. سفال‌هایی كه به این طریق خشك شوند اگر هم آسیب جدی نبینند بسیار ترد و شكننده می‌شوند. در مجموع هر وسیله‌ای كه بر سرعت تبخیر آب بیافزاید نباید برای خشك كردن ظروف یا قطعات سفالین مورد استفاده قرار بگیرد، زیرا تبخیر سریع آب باعث ترك خوردن سفال می‌شود.

 4ـ بررسی سفال‌ها :

در این مرحله سفال را از لحاظ جنس، پخت، استحكام، مواد افزوده و تعداد قطعات بررسی می‌كنیم. این بررسی به نوعی چگونگی رفتار ما با سفالی كه می‌خواهیم برای مرمت در دست بگیریم تعیین می‌كند.


 5
ـ استحكام بخشی :

لبه شكستگی قطعات سفال‌ كه در تماس با یكدیگر هستند با محلولی از ماده استحکام بخش مرمتی که از گروه نایلون است با درصد پایین استحكام ‌بخشی می‌كنیم. این عمل هم برای جلوگیری از سایش و خرد شدن آنها صورت می‌گیرد و موجب محكم شدن آنها می‌شود و هم با قشر نازكی كه بوجود می‌آورد مانع نفوذ املاح موجود در مواد پركننده ترمیمی به خلل و فرج سفال می‌شود.


6
ـ وصالی موقت :

پس از قطعه‌یابی (یافتن جایگاه هر قطعه در شكل سفال و یافتن لبه‌هایی كه در كنار هم قرار می‌گیرند) قطعات سفال را با چسب كاغذی نواری به طور موقتی به هم اتصال می‌دهیم. این كار برای مشخص كردن قطعات كمبود، به دست آوردن ترتیب اتصال قطعات و دستیابی به تصویری ذهنی از سفال انجام می‌گیرد. چسب نواری را نباید روی سطح سفال محكم كرد بهتر است این عمل را بدون استفاده از چسب كاغذی انجام داد چرا كه تصویری تقریبی میتواند كافی باشد. اگر سفال ساختار سستی داشته باشد الزامی است كه از چسب نواری استفاده نشود حتی اگر تصویر دقیقی از سفال در ذهن ما نقش نبندد. گاهی با كنار هم چیدن قطعات به طور تقریبی اهداف مورد نظر كه از طریق وصالی موقت به دست می‌آوریم تامین می‌شود. نهایتاً بیان این مطلب ضرورت دارد كه در صورت امكان باید از وصالی موقت چشم پوشی كرد، هم استفاده از چسب نواری برای سفال مخصوصاً سفال‌های ضعیف مضر است چرا كه به هنگام برداشتن آن هر قدر هم كه احتیاط شود ذراتی از لایه سطحی سفال را با خود بر می‌دارد و هم قطعاتی كه با چسب نواری به هم متصل می‌شوند به اندازه كافی محكم نمی‌شوند و تكان خوردن قطعات خود به خود سایشی بین آنها به وجود می‌آورد كه می‌تواند به لبه‌ شكستگی‌ها آسیب برساند.



 7
ـ وصالی :

در استفاده از چسب وصالی هنوز میان مرمتگران اختلاف‌هایی وجود دارد اما با آزمودن و تجربه‌كردن، محلول‌‌های پارالوئید با درصدهای متفاوت به سایر مواد چسبی ترجیح داده می‌شود.



 8
ـ بازسازی بخش‌های كمبود :

با مخلوطی مرمتی مناطق كمبود را جبران می‌كنیم. این كار به تناسب سفال و دهانه آن با روش‌های متفاوتی انجام می‌شود.

قسمت اصلی موادی كه برای بازسازی استفاده می‌شود معمولاً از گچ دندان‌پزشكی تشكیل می‌شود.


قسمت افزوده شده باید دارای چند ویژگی باشد:

 1ـ دارای استحكام باشد.

 2ـ دارای بافتی مشابه سطح سفال باشد.

 3ـ از قسمت‌های اصلی متمایز باشد و نمای سالخوردگی سفال را حفظ كند كه می‌توان در این خصوص از عقب نشستن و روشنتر نمودن قسمت بازسازی شده استفاده كرد.

برای آزمودن رنگ، بافت و استحكام مخلوط مرمتی باید برای هر سفال با ساختن تعدادی نمونه با درصد مشخص مواد مصرفی كه در جدول ویژه‌ای یاد‌داشت می‌شود بهترین و نزدیك‌ترین پرداخت چرا كه تا این مخلوط ساخته نشود رنگ، بافت و استحكام آن مشخص نمی‌شود و این آزمون باید پیش از شروع مرمت انجام شود تا برای مقایسه استحكام، بافت و رنگ بخش مرمتی با سفال، آزادی عمل داشته باشیم.

 9ـ تمیز كردن :

این مرحله عبارت است از زدودن مخلوط مرمتی كه در اطراف محل بازسازی شده وجود دارد و معمولاً با پنبه آغشته به محلول آب مقطر و الكل صورت می‌گیرد. همچنین برداشتن و پاك كردن چسب‌های اضافی كه گاهی از محل درز‌ها بیرون می‌آید از بدنه سفال كه باید بسیار با دقت انجام شود.


10
ـ تثبیت نهایی :

با یك قلم موی نرم یك لایه حفاظتی با محلول مشخصی از تثبیت کننده ها بر تمام سطح سفال می‌كشیم. این مرحله برای سفال های با ساختار خوب لازم نیست.

 ابزار و وسایل مورد نیاز:

 

دوربین عکاسی

پارچه برای پس زمینه عکس

خط کش

اشل

پنبه

الکل

چسب پارالوئید

استن

گوش پاک کن

قلم مو

چسب کاغذی

گچ دندانپزشکی

موم دندانپزشکی

سشوار

رنگ(پیگمنت)

آبرنگ یا گواش

شن دانه ریز

ظرف مناسب برای شن

ظرف مناسب برای دوغاب ریزی

ظرف کوچک در دار برای نگهداری چسب

ظرف آب

تیغ بیستوری

سمباده یا پوساب نرم

 

 

مشخصات ظاهری ظرف:

کاسه ی سفالی ساخت استان همدان

 رنگ تمام قسمتهای ظرف، آبی لاجوردی میباشد

ارتفاع ظرف: 6 سانتی متر

قطر دهانه ظرف: 19 سانتی متر

قطر ته ظرف: 6 سانتی متر

 


مراحل مرمت یک کاسه شکسته

شماره یک- عکاسی

در ابتدا از قطعات شکسته ی ظرف عکاسی می کنیم. سپس قطعه یابی را انجام می دهیم.

 

 

 

شماره دو- وصالی موقت

در مرحله ی وصالی موقت بوسیله ی چسب کاغذی قطعات ظرف را وصالی می کنیم.

 

 

شماره سه- وصالی دائم

قطعات ظرف که قبلا با چسب کاغذی وصالی شده بود را از هم جدا کرده و به همراه باز کردن چسب ها ، اثرات چسب باقی مانده را توسط پنبه و آب و الکل تمییز می کنیم.

ظرف از نظر شیمیایی آسیبی ندیده است، و لعابها صحیح و سالم میباشند. بنابراین در این مرحله بر روی  بدنه ظرف که قبلا قطعه یابی کرده ایم ، وصالی دائم با چسب پارالوئید B72  را آغاز می کنیم.

 

 

قطعات را از پایین به بالا، ابتدا کف،پایه و بعد قسمتهای لبه بالایی روی هم سوار می گردد تا به لبه ها برسند.

قطعات وصالی شده جهت چسبانده شدن و استحکام بخشی، به حالتی متعادل روی سطحی از شن دانه ریز قرار

می دهیم تا به طور کامل مستحکم گردد.

 

بعد از وصالی دائم و محکم شدن ظرف قابلیت لازم برای ترسیم و مستند نگاری را پیدا می کند و دقیقا قسمتهای کمبود مشخص می شود. با یک برداشت کلی میتوان گفت، حدود 80% الی 90% ظرف باقی مانده و تنها حدود 10% دارای کمبود می باشد.کمبودها شامل قسمتهایی از لبه و دو مورد کوچک بریدگی و ترک در بدنه می باشد.این قسمتها با گچ دندان پزشکی قابل بازسازی است.

جهت موزون بودن رنگ قسمت بازسازی شده با بدنه ، رنگ سازی در گچ مناسب تر است. در این مرحله سعی میشود رنگ مورد نظر با یکی دو پرده روشن تر با ترکیب چند رنگ دانه طبیعی یا پیگمنت های رنگی ساخته شود.

 

شماره چهار- قالب گیری

در مرحله ی قالب گیری از موم دندان پزشکی استفاده میکنیم.قالبهایی که از جنس موم دندانپزشکی  باشند این مزیت را دارند که به راحتی قابل برداشت میباشند.

موم را بر روی قسمتهای سالم بدنه گذاشته و با کمی حرارت نرم می کنیم و با دست فرم میدهیم تا قالب بدنه را به خود بگیرند. پس از سرد شدن موم ها فرم خود را حفظ می کنند. می توانیم آنها را از بدنه جدا کرده و بر روی قسمتهای کمبود قرار دهیم.

 

شماره پنج- دوغاب ریزی

بعد از بستن لبه های موم و مسدود کردن اطراف محل کمبود قالب آماده دوغاب ریزی می باشد.گچ مورد نظر را با آب ترکیب کرده ، به صورت دوغاب غلیظ داخل قالب میریزیم. پس از گذشتن چند دقیقه دوغاب کاملا خود را گرفته و گچ جامد می شود.

در این مرحله می توان قالب ها را باز کرده و با تیغ جراحی یا مغار ظریف ، قسمت قالب ریزی شده را پرداخت نمود.

 

 

قسمتهای دیگر را نیز با همین روش، قالبگیری و بازسازی میکنیم.پس از باز سازی کامل ، تمام قسمتها را بوسیله سمباده نرم و پوساب پرداخت کرده و صیقل میدهیم . تا یکدست شده و با بدنه اصلی همانند گردد.

شماره شش- موزون سازی

اگر رنگ گچ با رنگ اصلی بدنه موزون و هماهنگ شده باشد نیازی به موزون سازی با آبرنگ نمیباشد. پس از خشک شدن گچ ، بوسیله پارالوئید خیلی رقیق همه جای ظرف را تثبیت میکنیم.

 

پایان

 

 




شنبه بیست و سوم بهمن 1389